mypressious.gr

Ένα κλικ μακριά…

Και ήρθε η ώρα του επαναπατρισμού.

Περνούσε σε διάφορες φάσεις σαν σύννεφο άπιαστο από το μυαλό μου, αλλά να που τώρα πλέον έκατσε μια και καλή στον κήπο μου και τα είπαμε.

Τα είπαμε και τα συμφωνήσαμε.

Οπότε αρχίζει ο χορός.

Να ενημερώσω τους δικούς μου και εκείνοι με τη σειρά τους τους πιο περιφερειακούς.

Να βρω σπίτι από απόσταση, να ετοιμάσω κούτες, να ξεκαθαρίσω τι θα κουβαλήσω πίσω και τι όχι.

Να μιλήσω με το σπιτονοικοκύρη, να κλείσω εκκρεμότητες με λογαριασμούς, εταιρείες τηλεφωνίας, ηλεκτρικού, νερού κτλ.

Να αφήσω τα πάντα έτοιμα στη δουλειά για τον αντικαταστάτη μου.

Να αφομοιώσω ότι με περιμένει μια καινούρια καθημερινότητα και πόλη.

Να βγω για καφέδες και δείπνα αποχαιρετισμού με φίλους και συναδέρφους.

Να κάνω τις τελευταίες βόλτες στην πόλη σαν κάτοικος και φορολογούμενη πολίτης ακόμη Μαδρίτης.

Άπειροι πονοκέφαλοι το αποτέλεσμα, αϋπνία, άγχος και η αίσθηση ότι πάντα κάτι ξεχνάω, ότι κάτι μου διαφεύγει.

Για να δω… Το ταξίδι στην Andalucía είναι στο κουτί με τα βιβλία που αγόρασα εκείνο πρωί από τον γεράκο στην Córdoba. Τα κύματα στην Asturias βρέχουν το κουτί που είναι δίπλα στο τραπέζι. Τα υπόλοιπα βρίσκονται μοιρασμένα στα υπόλοιπα πέντε χάρτινα, ορθογώνια όνειρα.

H γενναιοδωρία, η στοργή της Bea, όπως και οι στιγμές με τα μικρά της, είναι κάτω από τις ζωγραφιές που μου χάρισαν.

Η ισορροπία της Marta και οι εκμυστηρεύσεις μας είναι στο προσπέκτους του στούντιο γιόγκα και στα μπισκοτάκια που θα έχω μαζί μου στο αεροπλάνο.

Οι βόλτες με τον Álvaro είναι στο κουτί με τα ξενύχτια, πίσω από το brunch με τη Λένα και τις συζητήσεις μας για εκθέσεις ζωγραφικής και φωτογραφίας.

Το βραχιόλι στο χέρι μου ακόμη αντηχεί τη φωνή της Laura στο τελευταίο φεστιβάλ που πήγαμε: Μπύρα χωρίς αλκοοόλ εγώ δε ζητάω, ντρέπομαι!

Οι αγουροξυπνημένες γροθιές της Vanesa και οι αγκαλιές στα αποδυτήρια είναι μέσα στα μαύρα γάντια του μποξ.

Στη χειραποσκευή, η γλώσσα αυτή που με τρελαίνει ακόμη και τώρα, σαν να την άκουσα χθες πρώτη φορά, οι δρόμοι οι γεμάτοι ανησυχίες, γέλια και δάκρυα πνιγμένα και οι στιγμές ωριμότητας που έρχονταν και έφευγαν σαν μεταναστευτικά πουλιά αυτά τα πέντε χρόνια.

Νομίζω ότι τα πήρα όλα. Τα απαραίτητα τουλάχιστον τα έχω επάνω μου.

Ώρα να αλλάξω και το status μου στα κοινωνικά δίκτυα, μη με ψάχνουν σε λάθος μέρος. Πλέον είμαι κάτοικος Ελλάδας.

Το μόνο που πρέπει να κάνω είναι να πατήσω ένα κουμπάκι.

Και εγώ που αγχωνόμουν…

Το σπίτι είναι απλώς ένα κλικ μακριά.

Planet M

Τι να γράψω τώρα; Εμ.. γενικά αλλάζω, όπως οι εποχές και ο άνεμος... Κάποιες σταθερές αξίες πάντως, όλα αυτά τα χρόνια, είναι οι ταινίες, τα βιβλία, η φωτογραφία, το μποξ, η μουσική, τα κάστανα και το καλαμπόκι (άσχετα τα δυο τελευταία, αλλά ήθελα να τα βάλω). Επίσης, οι ειλικρινείς άνθρωποι.

Add comment

Κατηγορίες