mypressious.gr

Οι κακοκεφιές του Πλούτωνα …

Ας υποθέσουμε πως είσαι ουράνιο σώμα.

Και ας ξανα-υποθέσουμε πως σε ανακαλύπτουν το 1930. Και εκεί που λες, εδώ είμαστε, τράβηξα επιτέλους την προσοχή τους, κατάλαβαν την ύπαρξή μου και θα με κακομάθουν, σε ονομάζουν Πλούτωνα, Άδη δηλαδή. Όχι και πολύ κολακευτικό, αν το καλοσκεφτείς. Πρώτο φάουλ.

Σε χαρακτηρίζουν πλανήτη του ηλιακού συστήματος και αρχίζουν να σε μελετούν. Ο πιο απομακρυσμένος από τον Ήλιο, παγωμένος και πετρωμένος. Αρχίζει το πανηγύρι και τα σχόλια για τον χαρακτήρα σου. Δε σε λες και ευκολάκι, δεν είσαι από αυτούς που θα πιάσουν μια ψιλή κουβεντούλα με τους υπόλοιπους. Μάλλον είσαι λίγο μουντρούχος, ντυμένος με μαύρα και στο τελευταίο θρανίο της τάξης, σχεδιάζοντας νεκροκεφαλές και τάφους, πάντα με τη μουσική σου -γοτθική φαντάζομαι- για να ολοκληρωθεί το στερεότυπο. Δεύτερο φάουλ.

Το 1/6 της Σελήνης σε μάζα και το 1/3 του όγκου της. Δηλαδή, να λες και ευχαριστώ που σε είδαν. Και μικροκαμωμένος λοιπόν, πέρα από όλα τα άλλα. Αργόστροφος επίσης, με μια ταχύτητα περιστροφής 47,18 χλμ/ώρα και ένα ημερονύκτιο που διαρκεί 6 γήινες μέρες και 9 ώρες. Δηλαδή τι άλλο να ακούσεις; Πόσα χτυπήματα να αντέξεις; Ας ανοίξει καμιά μαύρη τρύπα να πέσεις μέσα στην τελική. Δε σου πάει και τίποτε καλά. Οι μακρές σου μέρες φωτίζονται μόνο με λυκόφως. Δηλαδή έλεος, Θεοί, έλεος. Μεθάνιο, άζωτο, μονοξείδιο του άνθρακα … Δε θα σε έλεγαν και τον καλύτερο οικοδεσπότη. Ξεκάθαρα. Σκέφτεσαι τι παιχνίδια σου παίζει η φύση και απορείς πώς διατηρείς ακόμη κάποιες φιλίες. Ούτε τηλεφωνιέστε, ούτε βλέπεστε πολύ βέβαια, λόγω απόστασης και διαφορετικής πορείας. Δεν είναι και εύκολο να κανονίσεις.

Ξαφνικά μια μέρα, η τύχη σού χαμογελά και πίνεις έναν καφέ με τον Ήλιο στο απέναντι μπαλκόνι. Με τόση θαλπωρή και ζεστή επικοινωνία, λιώνεις από συγκίνηση και μετατρέπεις όλα τα ευχάριστά σου αέρια σε μια προσωρινού τύπου ατμόσφαιρα. Όταν ο Ήλιος, κλασικός εγωΐσταρος, βγαίνει με άλλους και δε σου προτείνει να τον ακολουθήσεις, απομονώνεσαι και κλαις σιωπηλά στη σκοτεινή γωνιά σου, κάνοντας την ομίχλη σου δάκρυα, χιόνι απόρριψης.

Και ενώ όλα βαίνουν καλώς εναντίον σου, το 2000 αποφασίζουν να σε καθαιρέσουν και να σε ονομάσουν πλανήτη-νάνο. Σου αναθέτουν και πέντε ακόλουθους, τον Χάροντα, τη Νύχτα, την Ύδρα, τον Κέρβερο και τη Στύγα. Γλυκομίλητοι όλοι και φυσικά το κέφι της παρέας. Ο ένας χειρότερος από τον άλλον, τέρατα με βεβαρυμένα ποινικά μητρώα. Ε, τι να κάνεις λοιπόν; Είναι να απορεί κανείς που είσαι ο πιο παγωμένος και απομακρυσμένος πλανήτης; Κλείνεσαι στον εαυτό σου, υψώνεις τείχη και δεν έχεις όρεξη να δεις κανέναν. Έχεις κι εσύ τις μαύρες σου. Δε σου έτυχαν και λίγα.

Planet M

Τι να γράψω τώρα; Εμ.. γενικά αλλάζω, όπως οι εποχές και ο άνεμος... Κάποιες σταθερές αξίες πάντως, όλα αυτά τα χρόνια, είναι οι ταινίες, τα βιβλία, η φωτογραφία, το μποξ, η μουσική, τα κάστανα και το καλαμπόκι (άσχετα τα δυο τελευταία, αλλά ήθελα να τα βάλω). Επίσης, οι ειλικρινείς άνθρωποι.

Add comment

Κατηγορίες