mypressious.gr

Florence και … ξερό ψωμί.

Αγοράζουμε με τη Marta τα εισιτήρια τον Οκτώβριο. Αυτή είναι η ζωή του ενήλικα, σκέφτομαι. Οργανώνουμε τα πάντα έξι μήνες πριν. Τα αγοράζουμε, φάση μας τρελαίνει το συγκρότημα Florence and the Machine, αλλά έχουμε πολλούς μήνες μπροστά μας ακόμη. Αν θυμηθούμε ότι τα έχουμε, θα πάμε.

Τελικά, θυμηθήκαμε και πήγαμε. Και ευτυχώς, γιατί τα πληρώσαμε και χρυσό από τις αποικίες.

Τι να πρωτοπώ. Νιώθω τέλεια με το που πατάω το πόδι μου στον συναυλιακό χώρο. Ένα μεγάλο γήπεδο μπάσκετ στο κέντρο της Μαδρίτης. Δεν ξέρω βέβαια αν χαίρομαι τόσο που αντικρίζω τη σκηνή ή που έχω περάσει τους ατελείωτους ελέγχους, μέχρι να φτάσω στον κύριο χώρο. Πολλή ασφάλεια και αστυνομία, πράγμα που δεν κολλάει καθόλου με την όλη σκέψη του συγκροτήματος, που όλο μιλά για αγάπη, καλή ενέργεια και όλα αυτά τα χίπικα. Αλλά εντάξει, το καταλαβαίνω ως ένα σημείο.

Το συγκρότημα αγαπημένο μου εδώ και χρόνια. Αυτό και οι Placebo (μη με κρίνετε, όλοι έχουμε τις πετριές μας). Ξεκινά την πορεία του το 2007, στην Αγγλία. Ο ήχος indie, pop, rock, με κάποιους χρωματισμούς soul. Πολλή ωραία η ενέργεια, με μεταλλαγές ρυθμού. Η Florence, κοκκινομάλλα και χαλαρή, όπως πάντα, χορεύει ασταμάτητα με τον ιδιαίτερο τρόπο της, που καθρεφτίζει τη διάθεση και την ψυχή των τραγουδιών της.

Σκέφτομαι ότι κάπως έτσι θα είναι οι νεράιδες και όχι όπως η Βουγιουκλάκη. Η κοκκινομάλλα έχει ταλέντο, έκφραση και σε παρασύρει με το ξύλινο καράβι και τα μελωδικά πανιά της. Σαν σειρήνα που δε θέλεις να αποφύγεις και σκέφτεσαι «πάρε με και άσε με όπου θέλεις». Εντάξει, μη με αφήσεις και στο πουθενά, κάπου κοντά στον πολιτισμό, παρακαλώ.

Και εκεί που χτυπιόμαστε με το Dog Days Are Over, οι φίλοι μου αγοράζουν την τέταρτη μπύρα και με ρωτάνε αν έχω τελειώσει την πρώτη, που τώρα πια έχει γίνει νερό στα χέρια μου. Τους λέω πως κάποιος πρέπει να είναι ο υπεύθυνος του γκρουπ που θα οδηγήσει το μετρό μετά για το σπίτι. Αναλαμβάνω εγώ τον ρόλο αυτό· της γιαγιάς που, αν μπορούσε, θα έπινε τσάι στη συναυλία.

Τριγύρω μου όλοι χοροπηδάνε και τραγουδάνε, με λουλούδια στα μαλλιά, με χρυσόσκονη στο πρόσωπο και στα χέρια, γιατί, όντως, αυτό είναι που βγάζει η όλη κατάσταση. Κάτι το μαγικό, το αιθέριο, και όλες αυτές οι φιγούρες τριγύρω είναι σαν να ξεπήδησαν από παραμύθι και ήρθαν στη συναυλία να κάνουν τα ξόρκια τους.

Αγαπημένο μου τραγούδι το Sky Full of Song και τελευταία επιτυχία του συγκροτήματος το Hunger.

Δώστε τους μια ευκαιρία.

Planet M

Τι να γράψω τώρα; Εμ.. γενικά αλλάζω, όπως οι εποχές και ο άνεμος... Κάποιες σταθερές αξίες πάντως, όλα αυτά τα χρόνια, είναι οι ταινίες, τα βιβλία, η φωτογραφία, το μποξ, η μουσική, τα κάστανα και το καλαμπόκι (άσχετα τα δυο τελευταία, αλλά ήθελα να τα βάλω). Επίσης, οι ειλικρινείς άνθρωποι.

Add comment

Κατηγορίες