mypressious.gr

Ουσίες, ουσίες κι οινοπνεύματα …

Το Hollywood πάει … εξαρτήσεις και το αποτέλεσμα είναι οι ταινίες που θα διαβάσετε στις επόμενες σειρές.

Beautiful Boy, Ben is back. Και οι δυο ταινίες μου άρεσαν πολύ. Διαφορετικές οι οπτικές γωνίες αλλά ίδιο το θέμα.

Οι ταινίες μάς εισάγουν στον μικρόκοσμο του οικογενειακού δράματος και μας περιγράφουν τις συνέπειες των εξαρτήσεων στον περίγυρο του χρήστη. Κάποιες φορές, έμμεσα συνήθως, σχολιάζουν την αδιαφορία της κυβέρνησης. Μηδαμινή η οικονομική βοήθεια και η στήριξη στις οικογένειες των τοξικομανών, οι οποίοι φαίνεται να μένουν ανυπεράσπιστοι πολύ νωρίς στην όλη διαδικασία απεξάρτησης. Γι’ αυτό και στις συγκεκριμένες παραγωγές παρακολουθούμε τη ζωή και τα προβλήματα μεγαλοαστών. Οι χρήστες ουσιών είναι παιδιά εύπορων οικογενειών που έχουν στήριξη, συναισθηματική και οικονομική, από την οικογένειά τους.

Λογικό. Στην αντίθετη περίπτωση, οι ταινίες θα αναλώνονταν απλώς στην περιγραφή μιας άβολης και τραγικής κοινωνικής κατάστασης τη στιγμή που αυτό που θέλουν να τονίσουν περισσότερο είναι οι συνέπειες των εξαρτήσεων, οι ισορροπίες που χάνονται, η εμπιστοσύνη που κλονίζεται, οι τύψεις, η προδοσία, η συναισθηματική αυτό-τιμωρία και η αγάπη που παραμένει η μόνη σταθερή αξία σε όλο αυτόν το δύσκολο και γεμάτο πισωγυρίσματα αγώνα. Μια αγάπη που τροφοδoτεί συνεχώς την ελπίδα. Οι ουσίες παρουσιάζονται σαν ένας λαβύρινθος που καταπίνει και μπερδεύει το μυαλό και τη συνείδηση. Τα παγιδεύει χημικά και τα εξασθενεί.

Beautiful Boy: Βασίζεται στο αυτοβιογραφικό βιβλίο του συγγραφέα David Sheff. Ένα βιβλίο που περιγράφει την εξάρτηση από τις ουσίες για χρόνια του γιου του συγγραφέα Nic. Είναι οι αμφεταμίνες μόνο θέμα του γιου; Όχι βέβαια, είναι πρόβλημα όλης της οικογένειας. Ξετυλίγουμε το νήμα της ιστορίας μέσα από τα μάτια του πατέρα, του γιου και της νέας οικογένειας του πρώτου. Πολλά τα flashbacks, ανοίγοντας παραθυράκια και κλειδαρότρυπες στον χρόνο και τον χώρο, σε διαφορετικές ηλικίες, αναμνήσεις και προσπάθειες απεξάρτησης. Μπορεί κάποιους να τους κουράζουν αυτά τα χρονικά πηγαινέλα, αλλά πιστεύω ότι αυτός ο τρόπος σκηνοθεσίας επιλέγεται συνειδητά. Περιγράφεται καλύτερα, θεωρώ, έτσι η πραγματικότητα της εξάρτησης, της μπερδεμένης θέλησης και μνήμης, των πισωγυρισμάτων, του χάους και της προσπάθειας να θυμηθεί κανείς τις καλές του στιγμές και να αρχίσει να ξαναβρίσκει τον εαυτό του. Πατέρας, ο Steve Carell. Πραγματικά πάρα πολύ καλός σε ένα ρόλο δραματικό, τηρώντας παραδειγματικά τις λεπτές ισορροπίες ανάμεσα στη συγκίνηση, την αγωνία, την ανησυχία, το δράμα και το γέλιο. Εσωτερική η ερμηνεία του και το βλέμμα του προστατευτικό, δυνατό, συγκινητικό αλλά και γεμάτο απορία. Πού έγινε το λάθος τελικά; Η ανικανότητα του πατέρα να βοηθήσει τον γιο είναι φανερή και δίνει στην ερμηνεία ένα βάθος αξιοσημείωτο. Πολύ καλός και ο Timothée Chalamet, που μαγνητίζει τα βλέμματα, κάθε φορά που εμφανίζεται στην οθόνη. Πολύ φυσική, ανθρώπινη και αβίαστη η ερμηνεία του.

Ben is back: Η επιστροφή ενός γιου στο πατρικό του από το κέντρο αποτοξίνωσης για την ημέρα μόνο των Χριστουγέννων. Ή τουλάχιστον αυτή είναι η αρχική πρόθεση. Ένα εικοσιτετράωρο γεμάτο αγωνία, καυγάδες, απελπισία και αμφιβολία για το παρόν και το μέλλον. Και πάλι αυτοβιογραφία. Αυτήν τη φορά του σκηνοθέτη Peter Hedges, που μεγαλώνει με μια αλκοολική μητέρα και βρίσκει την αγάπη και τη στοργή στο πρόσωπο της μητριάς του. Σημείο αναφοράς εδώ η δυναμική ανάμεσα σε μάνα και γιο. Μια μητέρα, Julia Roberts, που δε λέει να αποδεχτεί ότι είναι ανίκανη ουσιαστικά να βοηθήσει τον γιο της. Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να τον αγαπά, να τον στηρίζει κατά τη διάρκεια της απεξάρτησης και… να αποδεχτεί ότι δεν μπορεί η ίδια να ελέγξει μόνη της την κατάσταση. Πολύ καλή η Julia Roberts. Δίνει με ευαίσθητο και κομψό τρόπο όλες τις συναισθηματικές αστάθειες, τις αμφιβολίες και την αδικία που νιώθει. Ο γιος, Lucas Hedges, που φέτος τον βλέπουμε σε αρκετές ταινίες, είναι ο γιος του σκηνοθέτη και φαίνεται ότι έχει τις προδιαγραφές ενός καλού ερμηνευτή. Εσωστρεφής στο ρόλο, αντανακλά με χειρονομίες και εκφράσεις προσώπου τη φοβισμένη και γεμάτη ντροπή και ενοχή ψυχή του εξαρτημένου γιου.

Να τις δείτε, αν έχετε την ευκαιρία.

Planet M

Τι να γράψω τώρα; Εμ.. γενικά αλλάζω, όπως οι εποχές και ο άνεμος... Κάποιες σταθερές αξίες πάντως, όλα αυτά τα χρόνια, είναι οι ταινίες, τα βιβλία, η φωτογραφία, το μποξ, η μουσική, τα κάστανα και το καλαμπόκι (άσχετα τα δυο τελευταία, αλλά ήθελα να τα βάλω). Επίσης, οι ειλικρινείς άνθρωποι.

Add comment

Κατηγορίες