mypressious.gr

Κάνε μου λιγάκι τσουυυυ …

Η περίφραση «γλώσσα του σώματος» είναι γνωστή σε όλους μας. Έχουν γίνει μελέτες διαφόρων ειδών, κοινωνιολογικές και ψυχολογικές, που εξηγούν και ξανα-ματα-εξηγούν το τι σημαίνουν οι κινήσεις μας, η στάση του σώματός μας, οι εκφράσεις μας.

Το θέμα είναι ότι καμιά από αυτές τις μελέτες δεν περιγράφει την έκφραση έκπληξης που πραγματικά σχηματίζεται στο πρόσωπό μας, όταν απέναντί μας έχουμε έναν αποδέκτη με διαφορετική κουλτούρα, που δεν εννοεί να καταλάβει τι ακριβώς θέλουμε να πούμε εμείς οι δόλιοι που συνεχίζουμε παρ’ όλ’ αυτά να κάνουμε την ίδια κίνηση, λες και η επανάληψη, ως δια μαγείας, θα μεταδώσει το μήνυμα στον απέναντι.

Και εξηγούμαι. Όσοι μένουμε, ή μείναμε τέλος πάντων, για ένα διάστημα στο εξωτερικό, σίγουρα ήρθαμε αντιμέτωποι με στιγμές, αρχικά, αμηχανίας και, αργότερα, γέλιου, όταν κάναμε αυτό το κλασικό «τσου» που τόσο καλά καταλαβαίνουν όλοι οι Έλληνες, αλλά φαίνεται πως είναι άγνωστη Γη για άλλους λαούς. Και δεν τους αδικώ εδώ που τα λέμε 🙂

Τα πρώτα χρόνια στη Μαδρίτη μια από τις πιο συχνές συζητήσεις που είχα με φίλους και γνωστούς ήταν αυτό το «τσου» και ό,τι αυτό συνεπάγεται. Και είμαι πρωί τώρα στη δουλειά, με συναδέρφους από Πορτογαλία, Αγγλία, Γαλλία και, βέβαια, με άπειρους Ισπανούς. Και με ρωτάνε αν θέλω καφέ. Λέω «ναι», χρησιμοποιώντας τον πατροπαράδοτο τρόπο των λέξεων. Και με ρωτάνε αυτήν τη φορά αν θέλω ζάχαρη. Κλασική Ελληνίδα απαντάω «τσου» και περιμένω τον σκέτο καφέ μου. Έλα μου όμως που ο καφές δεν έρχεται ποτέ. Σκέφτομαι τι στο καλό, τώρα τον αλέθουν; Ρωτάω ευγενικά γιατί τόση καθυστέρηση. Και φυσικά η αναμενόμενη απάντηση. Αφού δε μας απάντησες αν θέλεις ζάχαρη ή όχι, περιμένουμε να μας απαντήσεις. Και εκεί κατανοώ το χάσμα αυτό των ήχων που με κάνει να περιμένω δέκα λεπτά έναν καφέ που κρυώνει υπομονετικά στον πάγκο. Και αρχίζω να εξηγώ. Πρωτοφανές αυτό που τους λέω. Είναι δυνατόν να μη λέτε «όχι» και να σηκώνετε όλο καμάρι τα φρύδια σας περιμένοντας ο άλλος να σας καταλάβει; Ναι, η απάντηση, και δεν καταλαβαίνω ποιο το πρόβλημα. Μου θυμίζω αυτήν τη στιγμή τους Ισπανούς αστυνομικούς που δεν μιλούν γρι αγγλικά, τους ρωτάς κάτι σαν ξένος που είσαι και αρχίζουν να σου μιλούν ισπανικά πάλι, απλώς πιο δυνατά και αργά, σαν να έχεις βαρηκοΐα.

Ε κι όμως. Αν το σκεφτούμε λίγο περισσότερο, είναι λογικό να τους δυσκολεύει το όλο εγχείρημα. Πώς να καταλάβουν ότι αυτή η ανεπαίσθητη και αυτοματοποιημένη πια κίνηση των φρυδιών προς τα πάνω, πως αυτή η ταυτόχρονη κίνηση του κεφαλιού προς τα πίσω που συνοδεύεται την ίδια στιγμή και με κάτι σουφρωμένα χείλη, που φαίνεται να στέλνουν φιλιά στον αέρα, αλλά ουσιαστικά αρνούνται κάθε τύπου αλληλεπίδραση εκείνη τη στιγμή, αντικαθιστούν μια άρνηση που δεν εκφράζεται ποτέ με λέξεις;

Τώρα πλέον βέβαια και ο καφές και το φαγητό μου φτάνουν στην ώρα τους, γιατί είναι εκπαιδευμένοι όλοι οι δικοί μου εδώ. Και έχω κερδίσει και αέρινα, απρόσμενα φιλιά, μια προσπάθεια μίμησης αυτής της άρνησής μας. Επόμενη αποστολή: μούντζα.

Planet M

Τι να γράψω τώρα; Εμ.. γενικά αλλάζω, όπως οι εποχές και ο άνεμος... Κάποιες σταθερές αξίες πάντως, όλα αυτά τα χρόνια, είναι οι ταινίες, τα βιβλία, η φωτογραφία, το μποξ, η μουσική, τα κάστανα και το καλαμπόκι (άσχετα τα δυο τελευταία, αλλά ήθελα να τα βάλω). Επίσης, οι ειλικρινείς άνθρωποι.

2 Σχόλια

Κατηγορίες