mypressious.gr

Να το δω ή να μην το δω; Ιδού η απορία …

Εντάξει, καλά το κατάλαβες. Περί κινηματογράφου η συζήτηση και σου λέω ποιες ταινίες πρέπει να μπουν στη λίστα σου.

Shoplifters: Ταινία του Ιάπωνα σκηνοθέτη και σεναριογράφου Hirokazu Koreeda, που ανέτρεψε τα προγνωστικά και κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα στο 71ο Φεστιβάλ κινηματογράφου των Καννών. Συχνό θέμα στις ταινίες του η οικογένεια, διαφόρων κοινωνικών τάξεων, πάντα σε στιγμές κρίσης. Σε προηγούμενες ταινίες του τα μέλη της οικογένειας έρχονται συνεχώς σε σύγκρουση, ενώ στη συγκεκριμένη ταινία, αν και οι διαφορές τους είναι αγεφύρωτες, αποφασίζουν να ενωθούν όλοι και μαζί να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες της διαβίωσής τους. Τα χρήματα που κερδίζουν ελάχιστα, γι’ αυτό και έχουν και δεύτερο επάγγελμα: το να κλέβουν. Εξού και ο τίτλος. Τα πράγματα περιπλέκονται ακόμη περισσότερο, όταν παίρνουν υπό την προστασία τους ένα μικρό ορφανό κοριτσάκι. Αναγκάζονται να λύσουν προβλήματα άμεσα, πράγμα που δίνεται με έναν ευαίσθητο και έξυπνο τρόπο στην ταινία. Βλέπουμε όλα τα παράδοξα της ζωής τους και ταυτόχρονα τις παγίδες ενός συστημάτος που οι ίδιοι έχουν δημιουργήσει. Η σκηνοθεσία ακολουθεί το χάος της οικογένειας και έτσι εχουμε μία ταινία αληθινή, γεμάτη συμπεριφορές που κάτι μας θυμίζουν. Να το δεις.

Cold War: Άκρως στυλιζαρισμένη ταινία. Ο δημιουργός της Ida επαναλαμβάνει θεματικά και σκηνοθετικά τον εαυτό του και κερδίζει το βραβείο σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Καννών. Δανειζόμενος τα ονόματα των γονιών του και αντλώντας έμπνευση από την ιστορία του θυελλώδους έρωτά τους, ο Πολωνός σκηνοθέτης Πάβελ Παβλικόφσκι επιχειρεί να αφηγηθεί μια ξεχωριστή και συγκινητική ιστορία αγάπης με φόντο τη μεταπολεμική Ευρώπη. Στην αρχή βρισκόμαστε σε μια πολωνική κωμόπολη του 1949, όπου ο Βίκτορ και η Ιρίνα, καλλιτεχνικοί επικεφαλείς ενός χορωδιακού και χορευτικού συγκροτήματος, αναζητούν νέα ταλέντα. Το ρεπερτόριό τους μονοπωλούν φολκλορικά και πατριωτικά τραγούδια, αλλά τη στιγμή που η πανέμορφη και δυναμική Ζούλα ανεβαίνει στη σκηνή και τραγουδά ένα απόσπασμα από ρωσικό μιούζικαλ, ο Βίκτορ συνειδητοποιεί πως μόλις ανακάλυψε μία σταρ.

Πιανίστας με λατρεία στη τζαζ, ο τελευταίος υποφέρει από τα στενά προπαγανδιστικά όρια μέσα στα οποία πρέπει να κινείται διαρκώς κι έτσι, όταν το γκρουπ ταξιδεύει στο Ανατολικό Βερολίνο, αποφασίζει να αυτομολήσει στη Δύση. Ζητά από τη Ζούλα να τον ακολουθήσει, εκείνη όμως αποφασίζει τελικά να επιστρέψει στη Βαρσοβία. Είναι ο πρώτος από μία σειρά χωρισμών (κι επανενώσεων) που θα επακολουθήσουν μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’60. Η ταινία είναι, μου φαίνεται, μία ρομαντική, ασπρόμαυρη παραλλαγή του τριφοϊκού «ούτε με σένα ούτε χωρίς εσένα» από τη Γυναίκα της Διπλανής Πόρτας. Ο Παβλικόφσκι συνδυάζει την ιστορία μίας γυναίκας και μίας χώρας μέσα από ακίνητα και ασπρόμαυρα κάδρα ονειρικού ρεαλισμού. Φέρνει σε πρώτο πλάνο τη μελωδική μουσική, ανεβάζει τους πολιτικούς τόνους και γεμίζει με συναισθήματα πάθους, προδοσίας, λαγνείας και εγωισμού την ερωτική αυτή ιστορία. Η αφήγηση, με χρονικά άλματα, αφήνει τον θεατή να γεμίσει τα κενά και είναι συντονισμένη στην εντέλεια.
Να το δεις.

Vice: Ο Άνταμ ΜακΚέι αποφάσισε να ασχοληθεί με την πρόσφατη αμερικανική ιστορία. Η κινηματογραφική τεχνική ίδια με την προηγούμενή του ταινία. Γεγονότα, μυθοπλασία, έμμεσα πολιτικά σχόλια και μία καταιγιστική αφήγηση συνθέτουν μία τολμηρή σάτιρα· το Vice μάς γυρίζει στην αρχή του τέλους (της πολιτικής) τη δεκαετία του ’60 και σε έναν ασήμαντο νεαρό από το Γουαϊόμινγκ, τον Ντικ Τσέινι. Ύστερα από μία περιπετειώδη ενηλικίωση αποφασίζει να γίνει «κάποιος». Όταν ακούει, το 1968, μία ομιλία του κυνικού Ρεπουμπλικάνου βουλευτή Ντόναλντ Ράμσφελντ, αποφασίζει να ασχοληθεί με την πολιτική και ξεκινά αθόρυβα τα πρώτα του βήματα που θα τον οδηγήσουν τελικά, το 1975, στη θέση του Προσωπάρχη του Λευκού Οίκου και το 1989 σε αυτήν του Υπουργού Άμυνας. Το όλο θέμα όμως είναι ότι ο Τσέινι, αφού έχει αφήσει πια την ενασχόλησή του με τα κοινά, θα λάβει μια αναπάντεχη κλήση από τον Τζορτζ Μπους τον νεότερο και μία αιφνιδιαστική πρόταση για τη θέση του αντιπροέδρου.

Υπάρχει ένας σαιξπηρικός διάλογος στην ταινία, μιας και ο ήρωας παραλληλίζεται με τον Μάκβεθ, ο εσωτερικός μηχανισμός της αμερικανικής πολιτικής γίνεται κομμάτια και  ανασυντίθεται με έναν φοβερά διασκεδαστικό τρόπο στην οθόνη και βλέπουμε ξεκάθαρα την όλη λειτουργία του συστήματος. Πολιτική, διαφήμιση, πολυεθνικές και εξωτερική πολιτική είναι κάποια από τα θέματα που θίγονται και φυσικά οι μεταξύ τους σχέσεις. Αμαρτωλή η επιθυμία και η γοητεία της εξουσίας και ένα έξυπνο και μοντέρνο χιούμορ.


Η ταινία συνεχώς μας υπενθυμίζει ότι το θέαμα που βλέπουμε στην οθόνη δεν είναι παρά μία από τις πολλές αναπαραστάσεις και αξιολογήσεις των γεγονότων, άρα, κατ’ επέκταση, μία οπτική με συγκεκριμένη πολιτική θέση, συγκεκριμένη ηθική και αισθητική άποψη. Μένει τώρα ο καθένας να την αντιπαραβάλλει με τη δική του. Να το δεις.

Planet M

Τι να γράψω τώρα; Εμ.. γενικά αλλάζω, όπως οι εποχές και ο άνεμος... Κάποιες σταθερές αξίες πάντως, όλα αυτά τα χρόνια, είναι οι ταινίες, τα βιβλία, η φωτογραφία, το μποξ, η μουσική, τα κάστανα και το καλαμπόκι (άσχετα τα δυο τελευταία, αλλά ήθελα να τα βάλω). Επίσης, οι ειλικρινείς άνθρωποι.

Add comment

Κατηγορίες